انبه

انبه ميوه اي گرمسيري است که خاستگاه آن را هندوستان می دانند. در استان هرمزگان نيز کشاورزان از گذشته‌هاي دور به کشت این درخت می پرداختند و بیشترین سطح زیرکشت انبه در کشور مربوط به این استان است. ارقام آل مهتری، کلک سرخ، مرداسنگ، هلیلی و سندری بومی این استان هستند. میناب و رودان کانون اصلی تولید انبه در این استان هستند، اگرچه در سایر مناطق استان نیز کشت می شود.

انبه به دو صورت انبه رسیده و انبه کال یا سبز مصرف می شود. از انبه سبز به صورت تازه خوری، تهیه ترشی انبه و سس انبه استفاده می شود. ترشی انبه از محبوبترین ترشی هایی است که علاوه بر استان هرمزگان در سراسر کشور طرفداران زیادی دارد. انبه رسیده هم به صورت تازه و هم برای تهیه آب میوه، مربا و کمپوت به کار می رود. انبه به دلیل دارا بودن ویتامین A، B ، C، E، کربوهیدرات ها، پروتئین ها و املاح معدنی ارزش تغذیه ای و دارویی بالایی دارد. پوست انبه 15 تا 18 درصد تانن دارد و مغز هسته انبه هم برای صابون سازی به کار می رود. برگ این گیاه تنین و هیپوگلامیک دارد که در کنترل قند خون موثر است.

انبه

این گیاه تحمل بالایی به خشکی دارد، به خاک عمیق و زهکشی خوب نیاز داشته و اقلیم گرم و خشک برای میوه دهی آن بسیار مناسب است. همچنین در مناطق گرم اضافه کردن مواد آلی به خاک و استفاده از مالچ طبیعی به کاهش تبخیر کمک فراوانی خواهد نمود. درخت انبه دارای عمر طولانی ( 150 تا 200) است و ارتفاع آن به بالای 20 متر هم می تواند برسد. هر درخت به طور متوسط بین 2000 تا 3000 در شرایط بهینه میوه تولید می کند. به طور کلی می توان گفت که انبه به نور فراوان، خاک با زهکشی مناسب، دوره های متناوب آبیاری و خشکی و صبر فراوان نیاز دارد. 

, , , , , ,

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست
در حال اعتبار سنجی لطفا منتظر بمانید ...